Texto de Daniel Salgado para a sesión de clausura do Escritorio Sinsal na sala Normal da Coruña o pasado 21 de novembro. Leva subtítulo: “Cinco fragmentos sobre historias imposíbeis da música galega” (1).
graham greene graphic as a star fran alonso global equity fuxan os ventos fundación carlos casares gil evans michel cloup xosé manuel pereiro galaxia agustín fernández paz david saavedra literatura xesús fraga roberto mallo bng javier becerra crítica libros manuel rivas mario regueira el país entrevista normal sinsal é normal daniel salgado xurxo souto escritorio sinsal
Hoxe ás 19.30 na sala Normal da Coruña, último dos coloquios do ciclo con Daniel Salgado e Xurxo Souto. O asunto, a literatura na música galega. Pásate.
O coloquio entre Xurxo Souto e Daniel Salgado, cuarta das sesións do ciclo sobre música e literatura na Normal da Coruña, estaba previsto para hoxe ás 19.30, pero terá lugar finalmente a semana que vén á mesma hora.
Tras Rivas e Pereiro, que abriron hai dúas semanas, e a tarde do luns con Javier Becerra e David Saavedra, abrimos hoxe ás 19.30 o penúltimo capítulo: “A música na literatura galega”.
Escritor e xornalista comparten este xoves 25 de outubro, a partir das 19.30 horas, o primeiro dunha serie de coloquios sobre música e literatura na sala Normal. Nas vindeiras semanas os participantes serán Daniel Salgado, Mario Regueira, Xesús Fraga, Xurxo Souto, Javier Becerra e David Saavedra.
Carlos Casares non tivo tempo de administrar a súa posteridade. Se toda morte é prematura, a súa ademais foi repentina. Levouno un infarto en marzo de 2002, case sen avisar. Aínda non cumprira 61 anos.
Os grises retrocedían e os traballadores rabuñaban metros. Ía case na cabeza da multitude. Había 4.000 persoas, voaban balas e pedras. Sen saber por que, pensou en pardais a bater entre si sobre o ceo de China.
Unha conversa co profesor da Universidade Autónoma de Madrid a conto do seu último libro, o contundente ‘España, un gran país’ (Catarata, 2012). En poucas palabras: unha emenda á totalidade do que Taibo chama “o proxecto español de finais do século XX”.
Manuel Xestoso e Cid Cabido compartiron mesa e conversa co presidente da SGAE en varias ocasións entre a primavera e o verán de 2011. O exercicio de memoria consentida está recollido en ‘Antón Reixa. Ghicho distinto’. Malia os excesos, é unha lectura recomendábel.
O novo de Xurxo Borrazás podería ser un disco da primeira época dos Resentidos, se o letrista dos Resentidos fose un Celso Emilio Ferreiro doído e irredento. Ou un capítulo engadido de ‘Alicia no país das marabillas’, sempre que Lewis Carroll tivese perdido toda a fe no absurdo. Esperpento punk, J. G. Ballard a catro mans con Valle-Inclán. Sen redención posíbel.