Dez anos do accidente, dez anos sen responsabilidades políticas. Unha ollada retrospectiva a aquela época a través da memoria do xornalista, que vén de publicar ‘Tal como foi, tal como fomos’.
Dez anos do accidente, dez anos sen responsabilidades políticas. Unha ollada retrospectiva a aquela época a través da memoria do xornalista, que vén de publicar ‘Tal como foi, tal como fomos’.
Entrevista a un dos directores do filme que se proxectará en novembro no CPH:DOX de Copenhagen, estrea de Rexina Vega como colaboradora coa sección ‘Paciencia ou armas’ e repaso ás políticas no audiovisual da última lexislatura con Xacio Baño e José Manuel Sande.
Xa me tarda o reinicio do curso e os discos por vir. Aí quedan os que me tiraron da orella na primeira etapa do ‘Disimulen’ na edición galega de El País, entre o outono do ano pasado e o verán do noso descontento. En setembro máis, se non cambia o vento. Non será por candidatos.
Sigo coa listaxe. Non son os mellores, xa quedou dito na primeira entrega, pero son 50 e son do ano pasado. Este bloque ábreo Ataque Escampe, unha banda galega, e péchao Panda Bear.
Os nove discos favoritos da banda de Carballo. Tres de Alberto M. Vecino, tres de María Costa e tres de Patricia Bermúdez. Tres cada unha, nove. Só nove. Difícil.
“Coidado con Galicia: está inzada de subalternos. Non están organizados, pero bailan e cantan e gruñen e fano en galego (uns) e sen permiso (todos). E enriba, reprodúcense”.